Μια χώρα δισχιλιόχρονη
Με γένος ανδρειωμένο
Πέρασε βάσανα πολλά
Στο «σήμερα» να φτάσει..

Απ’ του Ομήρου τον καιρό
Κρατεί ψυχή και σφρίγος
Και φτάνει ως τα κλέφτικα
Τραγούδια του καιρού μας.

Κι απ’ τον Αισχύλο, τον Πλάτωνα
Στον Κοραή θε να ’ρθει
Στο Θούριο του Βελεστινλή
Θα πολεμά τα σκότη.

Πόνο μεγάλο πέρασε
που η Πόλη μας εάλω.
Και έζησε μυριόπαθη
Για τετρακόσια χρόνια

Σκοτάδι, ζόφος, καταχνιά
Στυγνής δουλείας πεσκέσι.
Μα αδούλωτη και απτόητη
Η ψυχή θα πάρει θέση.

Κι οι αλυσίδες που έσφιγγαν
Το άμοιρο κορμί της
Μια μέρα μεταπλάστηκαν
Στο άξιο σπαθί της.

Και το «‘21» απλοϊκοί
Ήρωες ξεπετιούνται
Πανίσχυρο το έθνος μας.
Κι απ’ όλους ευλογούνται !

Κολοκοτρώνης στο Μοριά
Νικηταράς αντάμα.
Στη Ρούμελη και στα νησιά
Μέχρι να ‘ρθει το “θάμα”

Τζαβέλας, Μάρκος Μπότσαρης
Στης Ήπειρος τα μέρη
Παντού η Ελληνική ψυχή
Στη χώρα, δόξα, φέρει…

Καραϊσκάκης στη σειρά
Κανάρης, Παπαφλέσσας
Ανδρούτσος, Διάκος, δυνατοί
Κι ο Μακρυγιάννης πρώτος.
Να ξαποστάσει αν πήγαινε
Έπιανε το μολύβι.
Τη χώρα του δεν άντεχε
Πόνος να τη συνθλίβει.

Της χώρας τα ιδανικά
Στο Ζάλογγο διαβήκαν.
Στο Μεσολόγγι αργότερα
δόξα οι γενναίοι βρήκαν.

Μες των πολέμων την ταγή
Παράλληλα κι αντάμα
Ο Αδαμάντιος Κοραής
Για την ΠΑΙΔΕΙΑ λογιέται..

«Παιδεία μεν της κεφαλής
Καρδίας και στήθους ώσπου
Να χαλκευθούν πνευματικά
Θρησκεία μαζί και γλώσσα,

(Έναντι του κατακτητή
Ο Έλληνας κατέχει
Το αίσθημα της υπεροχής
Από ταγές προγόνων

Υπερηφάνεια ένιωθαν
Στους τόσους τους αιώνες
Και ΠΙΣΤΕΥΑΝ. Δεν πήγαιναν
Χαμένοι οι αγώνες).

Μέσα στις μπόρες των καιρών
Χωρίς ή με ΠΑΙΔΕΙΑ
Στον ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ απ’ το ναό
Έπαιρναν ευλογία.

Μ’ αυτά γενιές μεγάλωσαν
-Για το έθνος μας ελπίδα-
Κι ετοίμαζαν σιγά σιγά
Τη νέα μας πατρίδα..

Μυριόπαθη πατρίδα μου
-Βάσανα περασμένα-
Να χαίρεσαι τη δόξα σου
Τώρα του «’21»…